امام مىدانست و فرزندان زهرا عليها السلام را بر فرزندان خويش مقدم مىداشت . وى پس از بازگشت كاروان آزادگان و سرافرازان حسينى به مدينه ، به استقبال كاروانيان شتافت و پيش از هر چيز ، از حسين عليه السلام سراغ گرفت و حتى از چهار فرزند دلاور و رشيد خود ، سخنى نگفت . از اين رو ، بيرق سوگ در عزاى فرزندان فاطمه عليها السلام برافراشت و بر آنان گريست و گفت : « همه فرزندانم و آن چه در زير اين آسمان كبود است ، فداى حسين عليه السلام باد » . « 1 » 6 . خاستگاه تربيتى عباس عليه السلام حضرت عباس عليه السلام در گستره‌اى چشم به جهان گشود كه رايحه دل‌انگيز وحى ، فضاى آن را آكنده بود و در دامان مردى سترگ پرورش يافت كه بر كرانه‌هاى تاريخ ايستاده بود . عباس عليه السلام در محضر پدرى پرورش يافت كه پدرِ يتيمان شهر و غم‌خوار و هم‌زبان غريبان بود ؛ پدرى مهربان كه يتيمان شهر را بر فرزندان خويش ، مقدم مىدانست و لقمه‌هاى اشك آلود را با دست خود در دهان آنان مىنهاد تا گرد يتيمى بر چهره‌شان ننشيند . عباس عليه السلام افزون بر پدر بزرگوار خويش ، محضر سه

--> ( 1 ) . محمد على مدرسى ، ريحانة الأدب ، ج 8 ، ص 292 ؛ بحارالأنوار ، ج 45 ، ص 40